Domitius
Latin
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier |
|---|---|
| Nominatif | Domitius |
| Vocatif | Domitie |
| Accusatif | Domitium |
| Génitif | Domitiī |
| Datif | Domitiō |
| Ablatif | Domitiō |
Domitius \Prononciation ?\
- (Religion) Épithète, selon saint Augustin, d’une divinité qui installe la mariée chez son époux.
- Cum mas et femina coniunguntur, adhibetur deus Iugatinus; sit hoc ferendum. Sed domum est ducenda quae nubit; adhibetur et deus Domiducus; ut in domo sit, adhibetur deus Domitius; ut maneat cum uiro, additur dea Manturna. — (Augustin, De civitate Dei, VI)
- Que le dieu Jugatinus préside à l’union des sexes, je le veux bien; mais il faut conduire l’épousée au toit conjugal, et voici le dieu Domiducus ; il faut l’y installer, voici le dieu Domitius ; et pour la retenir près de son mari, on appelle encore la déesse Manturna. — (trad.)
- Cum mas et femina coniunguntur, adhibetur deus Iugatinus; sit hoc ferendum. Sed domum est ducenda quae nubit; adhibetur et deus Domiducus; ut in domo sit, adhibetur deus Domitius; ut maneat cum uiro, additur dea Manturna. — (Augustin, De civitate Dei, VI)
Nom propre
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | Domitius | Domitiī |
| Vocatif | Domitie | Domitiī |
| Accusatif | Domitium | Domitiōs |
| Génitif | Domitiī | Domitiōrum |
| Datif | Domitiō | Domitiīs |
| Ablatif | Domitiō | Domitiīs |
Domitius \Prononciation ?\ masculin (équivalent féminin : Domitia)
- Patronyme d'une famille romaine qui comprend deux branche, les Calvini et les Ahenobarbi.
- Domitius Aënobarbus.
- (Emploi adjectival) Lex Domitia de sacerdotiis.
Références
- « Domitius », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.