Graecus
Latin
Étymologie
- Du grec ancien Γραικός, Graikós (« Grec »).
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | Graecus | Graecă | Graecum | Graecī | Graecae | Graecă |
| Vocatif | Graece | Graecă | Graecum | Graecī | Graecae | Graecă |
| Accusatif | Graecum | Graecăm | Graecum | Graecōs | Graecās | Graecă |
| Génitif | Graecī | Graecae | Graecī | Graecōrŭm | Graecārŭm | Graecōrŭm |
| Datif | Graecō | Graecae | Graecō | Graecīs | Graecīs | Graecīs |
| Ablatif | Graecō | Graecā | Graecō | Graecīs | Graecīs | Graecīs |
Graecus \ˈɡɾae̯.kus\
- Grec.
- (Neutre pluriel absolu : les choses grecques, ce qui est grec) Graeca leguntur in omnibus fere gentibus. — (Cic. Arch. 10, 23)
- Graeca lingua - lingua Graeca.
- La langue grecque.
- (Neutre pluriel absolu : les choses grecques, ce qui est grec) Graeca leguntur in omnibus fere gentibus. — (Cic. Arch. 10, 23)
Dérivés
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | Graecus | Graecī |
| Vocatif | Graece | Graecī |
| Accusatif | Graecum | Graecōs |
| Génitif | Graecī | Graecōrum |
| Datif | Graecō | Graecīs |
| Ablatif | Graecō | Graecīs |
Graecus \ˈɡɾae̯.kus\ masculin
- Grec.
- Eos septem, quos Graeci sapientes nominaverunt. — (Cicéron, Rep. 1, 7)
- Eos septem, quos Graeci sapientes nominaverunt. — (Cicéron, Rep. 1, 7)
Références
- « Graecus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.