cʼhemer
Breton
Forme de verbe
| Mutation | Infinitif |
|---|---|
| Non muté | kemer |
| Adoucissante | gemer |
| Spirante | cʼhemer |
cʼhemer \ˈɣẽmːɛr\
- Forme mutée de kemer par spirantisation (k > cʼh).
- « [...]. Mar ne fell ket deocʼh he cʼhemer en desped dʼhe youl, [...]. » — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur, Éditions Al Liamm, 1975, p. 37)
- « [...]. Si vous ne voulez pas la prendre malgré sa volonté, [...]. »
- “[...], ma cʼhemer a rit evit unan all.” — (Roparz Hemon, Gaovan hag an Den Gwer, eil emb. Levrioù Skol al Louarn (An Here), 1988, page 45)
- “[...], vous me prenez (me prendre vous faites) pour un autre.”
- « [...]. Mar ne fell ket deocʼh he cʼhemer en desped dʼhe youl, [...]. » — (Langleiz, Romant ar Roue Arzhur, Éditions Al Liamm, 1975, p. 37)
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.