cinerarius
Latin
Étymologie
- De cinis, cineris (« cendre ») avec le suffixe -arius.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | cinerarius | cinerariă | cinerarium | cinerariī | cinerariae | cinerariă |
| Vocatif | cinerarie | cinerariă | cinerarium | cinerariī | cinerariae | cinerariă |
| Accusatif | cinerarium | cinerariăm | cinerarium | cinerariōs | cinerariās | cinerariă |
| Génitif | cinerariī | cinerariae | cinerariī | cinerariōrŭm | cinerariārŭm | cinerariōrŭm |
| Datif | cinerariō | cinerariae | cinerariō | cinerariīs | cinerariīs | cinerariīs |
| Ablatif | cinerariō | cinerariā | cinerariō | cinerariīs | cinerariīs | cinerariīs |
cinerarius \Prononciation ?\
Dérivés
Références
- « cinerarius », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.