hirtus
Espéranto
Forme de verbe
| Temps | Passé | Présent | Futur |
|---|---|---|---|
| Indicatif | hirtis | hirtas | hirtos |
| Participe actif | hirtinta(j,n) | hirtanta(j,n) | hirtonta(j,n) |
| Adverbe | hirtinte | hirtante | hirtonte |
| Mode | Conditionnel | Subj. / Impératif | Infinitif |
| Présent | hirtus | hirtu | hirti |
| voir le modèle “eo-conj-intrans” | |||
hirtus \ˈhir.tus\
- Conditionnel du verbe hirti (intransitif).
Latin
Étymologie
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | hirtus | hirtă | hirtum | hirtī | hirtae | hirtă |
| Vocatif | hirte | hirtă | hirtum | hirtī | hirtae | hirtă |
| Accusatif | hirtum | hirtăm | hirtum | hirtōs | hirtās | hirtă |
| Génitif | hirtī | hirtae | hirtī | hirtōrŭm | hirtārŭm | hirtōrŭm |
| Datif | hirtō | hirtae | hirtō | hirtīs | hirtīs | hirtīs |
| Ablatif | hirtō | hirtā | hirtō | hirtīs | hirtīs | hirtīs |
hirtus \Prononciation ?\
Références
- « hirtus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
- [2] Julius Pokorny, Indogermanisches Etymologisches Woerterbuch, radical *ĝhers-
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.