idoneus
Latin
Étymologie
- Origine inconnue.[1]
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | idoneus | idoneă | idoneum | idoneī | idoneae | idoneă |
| Vocatif | idonee | idoneă | idoneum | idoneī | idoneae | idoneă |
| Accusatif | idoneum | idoneăm | idoneum | idoneōs | idoneās | idoneă |
| Génitif | idoneī | idoneae | idoneī | idoneōrŭm | idoneārŭm | idoneōrŭm |
| Datif | idoneō | idoneae | idoneō | idoneīs | idoneīs | idoneīs |
| Ablatif | idoneō | idoneā | idoneō | idoneīs | idoneīs | idoneīs |
idoneus \Prononciation ?\
- Idoine, propre à, convenable.
- idoneus ad muniendum, Nep.
- propre au travail des fortifications.
- consilia idonea ad hoc nostrum negotium. Cic. Att. V, 6.
- idoneus ad muniendum, Nep.
Dérivés
- idōneē
- idōneitās
Références
- « idoneus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
- Michiel De Vaan, Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages, Brill, 2008.
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.