inventus
Français
Étymologie
- À partir du concept d’habitus neuronal créé par Jean-Pierre Changeux, Eugène Michel, écrivain, a créé le concept d’inventus neuronal, et par extension, celui d’inventus.
Espéranto
Forme de verbe
| Temps | Passé | Présent | Futur |
|---|---|---|---|
| Indicatif | inventis | inventas | inventos |
| Participe actif | inventinta(j,n) | inventanta(j,n) | inventonta(j,n) |
| Participe passif | inventita(j,n) | inventata(j,n) | inventota(j,n) |
| Adverbe actif | inventinte | inventante | inventonte |
| Adverbe passif | inventite | inventate | inventote |
| Mode | Conditionnel | Subj. / Impér. | Infinitif |
| Présent | inventus | inventu | inventi |
| voir le modèle “eo-conj” | |||
inventus \in.ˈven.tus\
Latin
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | inventus | inventă | inventum | inventī | inventae | inventă |
| Vocatif | invente | inventă | inventum | inventī | inventae | inventă |
| Accusatif | inventum | inventăm | inventum | inventōs | inventās | inventă |
| Génitif | inventī | inventae | inventī | inventōrŭm | inventārŭm | inventōrŭm |
| Datif | inventō | inventae | inventō | inventīs | inventīs | inventīs |
| Ablatif | inventō | inventā | inventō | inventīs | inventīs | inventīs |
inventus \Prononciation ?\
- Participe de invenio (« rencontrer, trouver »).
Références
- « inventus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.