mendicus
Latin
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | mendicus | mendică | mendicum | mendicī | mendicae | mendică |
| Vocatif | mendice | mendică | mendicum | mendicī | mendicae | mendică |
| Accusatif | mendicum | mendicăm | mendicum | mendicōs | mendicās | mendică |
| Génitif | mendicī | mendicae | mendicī | mendicōrŭm | mendicārŭm | mendicōrŭm |
| Datif | mendicō | mendicae | mendicō | mendicīs | mendicīs | mendicīs |
| Ablatif | mendicō | mendicā | mendicō | mendicīs | mendicīs | mendicīs |
mendīcus \Prononciation ?\
Références
- « mendicus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
- [1] Julius Pokorny, Indogermanisches Etymologisches Woerterbuch, radical *mend
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.