politicus
Latin
Étymologie
- Du grec ancien πολιτικός, politikos.
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | politicus | politică | politicum | politicī | politicae | politică |
| Vocatif | politice | politică | politicum | politicī | politicae | politică |
| Accusatif | politicum | politicăm | politicum | politicōs | politicās | politică |
| Génitif | politicī | politicae | politicī | politicōrŭm | politicārŭm | politicōrŭm |
| Datif | politicō | politicae | politicō | politicīs | politicīs | politicīs |
| Ablatif | politicō | politicā | politicō | politicīs | politicīs | politicīs |
politicus \Prononciation ?\
Synonymes
- (En bon latin) civilis
Apparentés étymologiques
Dérivés dans d’autres langues
Références
- « politicus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Néerlandais
Étymologie
- Du latin politicus.
Nom commun
politicus \po.li.ti.kʏs\ (pluriel irrégulier: politici \po.li.ti.si\ )
Prononciation
- (Région à préciser) : écouter « politicus [po.li.ti.kʏs] »
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.