punctus
Latin
Étymologie
- Formé sur le supin punctum du verbe.
Forme de verbe
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | punctus | punctă | punctum | punctī | punctae | punctă |
| Vocatif | puncte | punctă | punctum | punctī | punctae | punctă |
| Accusatif | punctum | punctăm | punctum | punctōs | punctās | punctă |
| Génitif | punctī | punctae | punctī | punctōrŭm | punctārŭm | punctōrŭm |
| Datif | punctō | punctae | punctō | punctīs | punctīs | punctīs |
| Ablatif | punctō | punctā | punctō | punctīs | punctīs | punctīs |
punctus \Prononciation ?\
- Participe passé de pungo.
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.