silentus
Espéranto
Forme de verbe
| Temps | Passé | Présent | Futur |
|---|---|---|---|
| Indicatif | silentis | silentas | silentos |
| Participe actif | silentinta(j,n) | silentanta(j,n) | silentonta(j,n) |
| Adverbe | silentinte | silentante | silentonte |
| Mode | Conditionnel | Subj. / Impératif | Infinitif |
| Présent | silentus | silentu | silenti |
| voir le modèle “eo-conj-intrans” | |||
silentus \si.ˈlen.tus\
- Conditionnel du verbe silenti (intransitif).
Latin
Étymologie
- De silens, silentis, participe présent de sileo (« se taire »).
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | silentus | silentă | silentum | silentī | silentae | silentă |
| Vocatif | silente | silentă | silentum | silentī | silentae | silentă |
| Accusatif | silentum | silentăm | silentum | silentōs | silentās | silentă |
| Génitif | silentī | silentae | silentī | silentōrŭm | silentārŭm | silentōrŭm |
| Datif | silentō | silentae | silentō | silentīs | silentīs | silentīs |
| Ablatif | silentō | silentā | silentō | silentīs | silentīs | silentīs |
silentus \Prononciation ?\ masculin
Références
- « silentus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.