Indicum
: indicum
Latin
Étymologie
- Neutre substantivé de Indicus.
Forme d’adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | Indicus | Indică | Indicum | Indicī | Indicae | Indică |
| Vocatif | Indice | Indică | Indicum | Indicī | Indicae | Indică |
| Accusatif | Indicum | Indicăm | Indicum | Indicōs | Indicās | Indică |
| Génitif | Indicī | Indicae | Indicī | Indicōrŭm | Indicārŭm | Indicōrŭm |
| Datif | Indicō | Indicae | Indicō | Indicīs | Indicīs | Indicīs |
| Ablatif | Indicō | Indicā | Indicō | Indicīs | Indicīs | Indicīs |
Indicum \Prononciation ?\ neutre
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | Indicum | Indica |
| Vocatif | Indicum | Indica |
| Accusatif | Indicum | Indica |
| Génitif | Indicī | Indicōrum |
| Datif | Indicō | Indicīs |
| Ablatif | Indicō | Indicīs |
Indicum \Prononciation ?\ neutre
Références
- « Indicum », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.