alumnus
Anglais
Étymologie
- Du latin alumnus (« élève »).
Apparentés étymologiques
- alumna (femme)
Latin
Étymologie
- Ancien participe moyen de alo (« élever, nourrir »).
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel | ||||
|---|---|---|---|---|---|---|
| Masculin | Féminin | Neutre | Masculin | Féminin | Neutre | |
| Nominatif | alumnus | alumnă | alumnum | alumnī | alumnae | alumnă |
| Vocatif | alumne | alumnă | alumnum | alumnī | alumnae | alumnă |
| Accusatif | alumnum | alumnăm | alumnum | alumnōs | alumnās | alumnă |
| Génitif | alumnī | alumnae | alumnī | alumnōrŭm | alumnārŭm | alumnōrŭm |
| Datif | alumnō | alumnae | alumnō | alumnīs | alumnīs | alumnīs |
| Ablatif | alumnō | alumnā | alumnō | alumnīs | alumnīs | alumnīs |
alumnus \aˈlum.nus\
- (Sens passif) Qui est nourri.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
- (Sens actif) Nourricier, qui nourrit.
- cygnus alumna stagna petierat — (Mart. Cap. 1, page 11.)
Dérivés
- alumnor
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | alumnus | alumnī |
| Vocatif | alumne | alumnī |
| Accusatif | alumnum | alumnōs |
| Génitif | alumnī | alumnōrum |
| Datif | alumnō | alumnīs |
| Ablatif | alumnō | alumnīs |
alumnus \aˈlum.nus\ masculin
- Nourrisson, enfant que l'on nourrit.
- quid voveat dulci nutricula majus alumno? — (Hor. Ep. 1, 4, 8)
- Élève, disciple.
- Platonis alumnus.
Références
- « alumnus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.