annuntiator
Latin
Étymologie
- Déverbal de annuntiatum, supin de annuntio (« annoncer »), avec le suffixe d’agent -tor.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | annuntiator | annuntiatorēs |
| Vocatif | annuntiator | annuntiatorēs |
| Accusatif | annuntiatorem | annuntiatorēs |
| Génitif | annuntiatoris | annuntiatorum |
| Datif | annuntiatorī | annuntiatoribus |
| Ablatif | annuntiatorĕ | annuntiatoribus |
annuntiator \Prononciation ?\ masculin
Variantes
Références
- « adnuntiator », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.