bindu
Français
Étymologie
- Du sanskrit बिन्दु, bindu (« point »).
Nom commun
| Singulier | Pluriel |
|---|---|
| bindu | bindus |
| \bin.du\ | |
bindu \bin.du\ masculin singulier
- (Linguistique) (Grammaire) Signe diacritique dans l'écriture indienne dévanagari exprimant une nasalisation, et représenté par un point suscrit.
Synonymes
Dérivés
Espéranto
Forme de verbe
| Temps | Passé | Présent | Futur |
|---|---|---|---|
| Indicatif | bindis | bindas | bindos |
| Participe actif | bindinta(j,n) | bindanta(j,n) | bindonta(j,n) |
| Participe passif | bindita(j,n) | bindata(j,n) | bindota(j,n) |
| Adverbe actif | bindinte | bindante | bindonte |
| Adverbe passif | bindite | bindate | bindote |
| Mode | Conditionnel | Subj. / Impér. | Infinitif |
| Présent | bindus | bindu | bindi |
| voir le modèle “eo-conj” | |||
bindu \ˈbin.du\
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.