digantañ
Breton
Forme de préposition
| … moi | diganin ou diganen |
|---|---|
| … toi | diganit ou diganez |
| … lui | digantañ |
| … elle | diganti |
| … nous | diganeomp ou diganimp |
| … vous | diganeocʼh |
| … eux | diganto ou digante |
| … soi | diganeor |
digantañ \diˈɡãntã\
- Troisième personne du singulier masculin de la préposition digant.
- — Bez’ hoc’h eus arc’hant, ma faotr ? a c’houlennas digantañ ar marc’hadour. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl /1, Éditions Al Liamm, 1984, p. 155)
- — Avez-vous de l’argent, mon garçon ? lui demanda le marchand.
- — Bez’ hoc’h eus arc’hant, ma faotr ? a c’houlennas digantañ ar marc’hadour. — (Fañch an Uhel, Kontadennoù ar Bobl /1, Éditions Al Liamm, 1984, p. 155)
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.