harmonia
Français
Forme de verbe
| Voir la conjugaison du verbe harmonier | ||
|---|---|---|
| Indicatif | ||
| Passé simple | ||
| il/elle/on harmonia | ||
harmonia \aʁ.mɔ.nja\
- Troisième personne du singulier du passé simple de harmonier.
Espéranto
Adjectif
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | harmonia \haɾ.mo.ˈni.a\ |
harmoniaj \haɾ.mo.ˈni.aj\ |
| Accusatif | harmonian \haɾ.mo.ˈni.an\ |
harmoniajn \haɾ.mo.ˈni.ajn\ |
harmonia
Prononciation
- France (Toulouse) : écouter « harmonia »
Latin
Étymologie
- Du grec ancien ἁρμονία, harmonía.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | harmoniă | harmoniae |
| Vocatif | harmoniă | harmoniae |
| Accusatif | harmoniăm | harmoniās |
| Génitif | harmoniae | harmoniārŭm |
| Datif | harmoniae | harmoniīs |
| Ablatif | harmoniā | harmoniīs |
harmonia \Prononciation ?\ féminin
Synonymes
Dérivés
Dérivés dans d’autres langues
Voir aussi
- harmonia sur l’encyclopédie Wikipédia (en latin)

Références
- « harmonia », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.