impetus
Anglais
Étymologie
- Du latin impetus.
Prononciation
- (États-Unis) : écouter « impetus [Prononciation ?] »
Espéranto
Forme de verbe
| Temps | Passé | Présent | Futur |
|---|---|---|---|
| Indicatif | impetis | impetas | impetos |
| Participe actif | impetinta(j,n) | impetanta(j,n) | impetonta(j,n) |
| Adverbe | impetinte | impetante | impetonte |
| Mode | Conditionnel | Subj. / Impératif | Infinitif |
| Présent | impetus | impetu | impeti |
| voir le modèle “eo-conj-intrans” | |||
impetus \im.ˈpe.tus\
- Conditionnel du verbe impeti (intransitif).
Latin
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | impetus | impetūs |
| Vocatif | impetus | impetūs |
| Accusatif | impetum | impetūs |
| Génitif | impetūs | impetuum |
| Datif | impetūi ou impetū |
impetibus |
| Ablatif | impetū | impetibus |
impetus \Prononciation ?\ masculin, 4e déclinaison
Variantes
Références
- « impetus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.