minuta
: minúta
Français
Forme de verbe
| Voir la conjugaison du verbe minuter | ||
|---|---|---|
| Indicatif | ||
| Passé simple | ||
| il/elle/on minuta | ||
minuta \mi.ny.ta\
- Troisième personne du singulier du passé simple de minuter.
Italien
Étymologie
- Dérivé de minuto.
Synonymes
- brutta
- malacopia
Forme d’adjectif
| Singulier | Pluriel | |
|---|---|---|
| Masculin | minuto \mi.'nu.to\ |
minuti \mi.'nu.ti\ |
| Féminin | minuta \mi.'nu.ta\ |
minute \mi.'nu.te\ |
minuta \mi.ˈnu.ta\
- Féminin singulier de minuto.
Latin
Forme de nom commun
minuta \Prononciation ?\
Occitan
Étymologie
- Du latin minuta.
Prononciation
- France (Béarn) : écouter « minuta »
Références
- Joan de Cantalausa, Diccionari General Occitan a partir dels parlars lengadocians, 2002 → consulter cet ouvrage
Tchèque
Étymologie
- Du latin minuta.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | minuta | minuty |
| Vocatif | minuto | minuty |
| Accusatif | minutu | minuty |
| Génitif | minuty | minut |
| Locatif | minutě | minutách |
| Datif | minutě | minutám |
| Instrumental | minutou | minutami |
minuta \mɪnʊta\ féminin
Dérivés
Prononciation
- (Région à préciser) : écouter « minuta »
Voir aussi
- minuta sur l’encyclopédie Wikipédia (en tchèque)

Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.