otus
Breton
Étymologie
- Mentionné dans le grand dictionnaire français-breton de François Vallée (1931, page 355b) : otus.
Adjectif
| Nature | Forme |
|---|---|
| Positif | otus |
| Comparatif | otusocʼh |
| Superlatif | otusañ |
| Exclamatif | otusat |
otus \ˈotːys\
Anagrammes
Latin
Étymologie
- Du grec ancien ὠτός, ôtós.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | otus | otī |
| Vocatif | ote | otī |
| Accusatif | otum | otōs |
| Génitif | otī | otōrum |
| Datif | otō | otīs |
| Ablatif | otō | otīs |
otus \Prononciation ?\ masculin
- (Ornithologie) Chouette, hibou, oiseau de nuit.
Références
- « otus », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.