perturbator
Latin
Étymologie
- Déverbal de perturbatum, supin de perturbo (« bouleverser »), avec le suffixe d’agent -tor.
Nom commun
| Cas | Singulier | Pluriel |
|---|---|---|
| Nominatif | perturbator | perturbatorēs |
| Vocatif | perturbator | perturbatorēs |
| Accusatif | perturbatorem | perturbatorēs |
| Génitif | perturbatoris | perturbatorum |
| Datif | perturbatorī | perturbatoribus |
| Ablatif | perturbatorĕ | perturbatoribus |
perturbator \Prononciation ?\ masculin (équivalent féminin : perturbatrix)
- Perturbateur.
- Exemple d’utilisation manquant. (Ajouter)
Références
- « perturbator », dans Félix Gaffiot, Dictionnaire latin français, Hachette, 1934 → consulter cet ouvrage
Cet article est issu de Wiktionary. Le texte est sous licence Creative Commons - Attribution - Partage dans les Mêmes. Des conditions supplémentaires peuvent s'appliquer aux fichiers multimédias.